facebook

Eos

Eos

Hoeveel moderne stadsmensen hebben ooit de verschijning van de Dageraad beleefd? Hoeveel zijn er, die hebben waargenomen, dat inderdaad enkele seconden vóór het eerste tipje van de zon zichtbaar wordt, de prachtige róse kleur langs de heldere hemel verschijnt om vrijwel onmiddellijk daarna te vervagen door het licht van de opduikende zon? De verschijning van de dageraad is een grootse en poëtische natuurgebeurtenis. Zij kan de teerste gevoelens wakker roepen. . . gevoelens van verliefdheid. . . verlangens naar overgave en trouw. . . verlangen naar de ander. . .

Eos, de zuster van de zonnegod Helios en van de maangodin Selene. Als godin van de dageraad stond Eos 's morgens uit haar bed op, om met haar roze vingers, de gouden poorten van de hemelen tijdig voor haar broer Helios, die in het oosten vanuit de Oceaan oprees te openen. Zij hief de sluier van de nacht op en strooide rozen op zijn baan terwijl zijzelf, in een saffraankleurig kleed gehuld, in een zeem van rood en wit licht, op haar met de goddelijke rossen Lampos en Phaëthon bespannen tweespan door het luchtruim zweefde en aan het eind van de dag in het westen ten slotte weer onderdook. Nadat Eos de poorten had geopend, reed ze naar de berg Olympus om de komst van Helios aan te kondigen.

Fris als de dauw, actief en doortastend door haar dagelijks werk in de vroege morgen, betekent zij een gevaar voor schone mannen.
Zij, de godin van de Dageraad, is namelijk altijd verliefd! Zelf beeldschoon, houdt zij van mannelijke schoonheid. Zoals de frisse dageraad de mensen in de vroege morgen tot kloeke voornemens inspireert (morgenstond heeft goud in de mond), zo neemt Eos in liefdeszaken het liefst zelf het initiatief: zij rooft telkens eenvoudigweg de man, die zij wil hebben!
Eos' grote liefde was Tithonos. Eos had al haar zinnen op Tithonos gezet; met de bekende voortvarendheid, de Dageraad eigen, nam zij Tithonos dus weg!
Aan de randen van de oceaan, ver weg in het Oosten, genoot zij in volle overgave zijn liefde. Zeus schonk op haar verzoek hem de onsterfelijkheid. Maar, verward en gehaast van verliefdheid, vergat Eos iets te vragen: de eeuwige jeugd. Na gezette tijd begon Tithonos derhalve oud te worden, zijn slapen werden grijs, het hoofdhaar viel uit. Trouw bleef zij hem verzorgen, maar slapen moest hij voortaan alleen. . .
Samen met hem kreeg ze een zoon Memnon. Hij werd gedood in de Trojaanse oorlog. Sindsdien is de dauw Eos' tranen over Memnons dood.